Kapotte schoen

 

Wolvenman is op strooptocht

 Wekenlang is het rustig bij Zonnegodin. Wolvenman is uit het gezichtsveld verdwenen. Ze geniet van de rust die ze ervaart met noten die uit haar fluit komen. Deze noten voeren naar haar binnenwereld.

Opeens wordt de rust verstoord, door een berichtje van haar Zonnedochter. Alarm, alarm. Wolvenman heeft de poezen van haar andere dochter. Anderhalve maand hebben ze bij haar gelogeerd.

Verschrikt kijkt Zonnegodin naar het berichtje. Is dit goed of slecht nieuws. Eerst verbaast, daarna hoop of …………. Zonnegodin vraagt zich af:”Is dit een teken van het Universum dat Wolvenman bij haar wil zijn.” Alle gevoelens van de vorige ontmoeting komen als een tornado omhoog. Vooral woede wat hij haar heeft aangedaan. Afwisselend met de liefde die ze voor hem voelt.
Zonnegodin neemt een beslissing. Ik ga de uitdaging aan. Nu heb ik een reden om hem te ontmoeten.
Haar dochter wil weten of de wolvenman wel goed voor de poezen zorgt. Via facebook gaan de berichten over en weer. Wat Zonnegodin niet weet is, dat Wolvenman erop uit is om haar schoenen te vernielen, omdat hij van de Maangodin de waarheid (Dat ze hem ziet als een broer)heeft gehoord en dat ging hem niet in koude vacht zitten.
Eindelijk is de datum bepaald. Het spanningsveld van Zonnegodin is voelbaar en ze besluit om eerst naar de drumcirkel te gaan. Hier kan ze haar gevoelens kwijt die ze heeft op gelopen van de Wolvenman. Langzaam komt ze tot rust. Ze is nu voort bereidt op de ontmoeting met Wolvenman.

De normale spanningen gieren door haar lichaam. Ze heeft wel gevraagd om het gezellig te houden. Zonnegodin heeft geen zin om een diepzinnig gesprek aan te gaan. Ze wil alleen voelen. Voelen waar de wolvenman zich mee bezig houdt, Hoe hij met de poezen om gaat.

Stipt op tijd staat Zonnegodin voor de poort. Wolvenman komt met een open blouse naar haar toe en slaat vriendelijk een arm om haar heen. Ze voelt zijn warmte.
De poezen liggen achter de deur en veren meteen op als Wolvenman binnen komt. Zonnegodin voelt of ze in een val zit. Er is geen ontkomen aan. Het maakt haar kwetsbaar. De kaarsjes worden aangestoken. Gelukkig blijft het gesprek luchtig en toch voelt ze dat er onweer op komst is.

Wolvenman vertelt haar dat de buurman jaloers is omdat er zoveel vrouwen over de vloer komen waar hij niets voor hoeft te doen. Ze komen gewoon.
Zonnegodin wordt nog meer kwetsbaar. Ziet hij mij als die andere vrouwen. Dat kan toch niet. Ik, die zijn mannelijkheid terug heeft geven. Ik, die met Maangodin heb gepraat, waardoor maandgodin nog meer zelfvertrouwen heef gewonnen.
Auwwwww, dat doet pijn. Wolvenman heeft in haar schoen gebeten. Auw, hij heeft met Maangodin gesproken en wil die pijn op een ander manier aan mij door geven. Auww, hij vertelt dat hij Maangodin heel diep heeft zitten.
Wat hij niet weet, dat Maangodin veranderd is in een Zonnegodin Goud.
Zonnegodin voelt zich heel verloren en voelt haar boosheid omhoog borrelen. De boosheid omdat Wolvenman haar vrouwelijkheid heeft gekwetst.
Zonnegodin zou geen Zonnegodin zijn, als ze niet zou opkomen voor haar zelf en voor andere vrouwen. Dit laat ze hem weten midden in de nacht, als het wolvenuurtje is. Ik geef je mijn kapotte schoen aan jou. Jij hebt hem kapot gebeten. Hiermee geeft ze zijn pijn die ze bij hem voelde en niet van haar was terug. Jij die de vrouwen niet kunt respecteren.
Met deze woede die ze bij hem voelde gaat ze verder aan de slag.

Alleen door in haar eigen kracht te staan, neemt ze de positie in waar alle vrouwen recht op hebben.
Jarenlang hebben vrouwen dit af laten nemen. Doch de grote veranderingen worden nu zichtbaar.