Herfst


Het zijn weer van die dagen, niets maakt je blij. De spiegel zou bijna barsten Leegte lijkt zo leeg. Het zonnetje staat op zijn allerbest te schijnen. De bladeren verkleuren van groen naar oranje/rood. Telkens weer overvalt je het gevoel. Lust is uit je lichaam getrokken. Je hebt niets speciaal in het voor uit zicht waar jezelf aan kan opkrikken. De herfst gaat in je wonen. De bladeren vallen, alleen je wie niet waar ze terecht komen. Moet je ze oprapen of laten liggen. Je hebt alle tijd om iets te ondernemen en toch blijven de bladeren liggen. Ze liggen te rusten om Langzaam weg te verteerd te worden. 

Stemmingswisseling, dat is het juiste woord. Eerst zo blij dat ze vallen en nu, wat moet je ermee. De levenssappen worden terug getrokken. Je komt in de ruimte van rust. Mijn kruin wordt steeds kaler. Straks zitten er geen bladeren meer op mijn hoofd. En toch weet je dat zit te wachten op nieuw zaadjes die zijn gevallen om opnieuw tot bloei te komen. Er blijft niets anders over dan genieten van kleurenspel.