Hazelaar 2005

Mijn verhaal gaat terug naar zes jaar geleden. Ik ging verhuizen, de winter was bijna voorbij. Erstonden veelstruiken in de tuin, die mijn vader in de afgelopen 15 jaar voor mij had aangeplant. Ze kwamen bijna allemaal uit zijn eigen tuin. Het liefst had ik ze allemaal mee genomen. Er was een speciale erbij.
De hazelaar. 

Mijn vader zei, je kunt die struik niet verplanten,  hij gaat dood als je dat doet. Zo eigenwijs als ik was, haalde ik de struik  uit de grond en plantte hem bij mijn nieuwe huis. In die tijd konden mijn vader en ik het niet zo goed vinden. De lente brak aan, geen nieuwe knoppen, de zomer verscheen. De struik leek te verdorren. Er zat geen groen meer aan, hoewel ik er veel aandacht aan schonk. Ik begon in te zien, dat mijn vader gelijk had. Dit alles vertelde ik aan mijn vader, dat ik zo eigenwijs was en hem niet wou geloven. Weet je wat er gebeurde, de Hazelaar begon te groeien. De knoppen dor en verdroogd werden groen.Dit noem ik liefde. Nu zes jaar later, het zal mij altijd bij me blijven. 

                          Het is een gedachte tussen mijn vader en mij.